در این شماره

هیچگاه، در این عمر یك ربع قرنی حكومت اسلامی، به اندازة انتخابات این بار و بر‌آمدن احمدی‌نژاد نیروی‌های مخالف این حكومت را به انداختن نگاهی دوباره به واقعیت‌ها مجبور نساخته است. نگاهی به سراسر تصویر واقعی حضور همة نیروهای اجتماعی، از حكومت گرفته تا مخالفین و از آنها گرفته تا مردم، و تأثیر هریك در پیدایش اوضاع و روند رو به وخامت كشور. چه كسی است كه با نگاهی به سراسر این “تصویر دهشتناك” در خود احساس سربلندی و موفقیت كند؟ چه كسی است كه سایة سنگین ناامیدی و تلخكامی را سنگین‌تر از همیشه حس نكند؟

طرحی مقدماتی بر نمودارهای آسیب شناسی بحران اپوزیسیون داخل و خارج

مشروطه‌خواهان لیبرال کوشیده‌اند تا با نقد تاریخ معاصر از منظر خود لیبرالیزم مشروطه، ناسیونالیزم پهلوی اول و دوم، اقتصاد آزاد بازار امریکا و دموکراسی اروپای غربی را تلفیق کنند. تلاش این حزب برای مطرح کردن بحث‌های نظری در عرصه فلسفه سیاسی تا کنون اغلب به نوشته‌های آقای داریوش همایون محدود مانده است که طرح مفاهیمی نو و مادی کردن این مفاهیم در قالب یک سازمان سیاسی پایا را در کارنامه تبعید خود نوشته است.

اپوزیسیون ایران = بعلاوه و منهای صفر

به نظر من بیشتر و دلیل عمدة گرایش به مبارزة جبهه‌ای، ناتوانی از تشكیل حزب می‌باشد. ما چون احزاب مقتدری نداریم، فكر می‌كنیم این ضعف را با گسترش در سطح و با جمع نیروهائی كه هیچكدام خودشان نیرو نیستند، برطرف كرده و یه یك نیروی بزرگتری تبدیل می‌كنیم. عملاً جبهه‌ها هم نیروی بسیار بزرگتری از عناصر تشكیل دهندة آن نیستند.

جمهوری یا مشروطه سلطنتی دو چشم‌انداز گذارف دمکراتیک از جمهوری اسلامی

اجاز دهید من به یك نكته تاریخی اشاره كنم!‌ جدا از اینكه ما سوسیالیسم را چگونه می‌فهمیم و برای رسیدن به آن چه استراتژی را در پیش می‌گیریم، صرفنظر از اینكه از لحاظ تاریخی چه برخوردی با لنین داشته باشیم، اما به نظر من این سخن لنین هم چنان به قوت خود باقی است كه می‌گفت، برای رسیدن به سوسیالیسم راهی به جز دمكراسی وجود ندارد.

رنج گذر از سوسیالیسم به عدالت اجتماعی

خطای بزرگی خواهد بود اگر وضعیت جامعه، گروهی را بر این ارزیابی قرار دهد كه مساله اصلی جامعه ما در وهله اول از كانال حل این شكاف طبقاتی می‌گذرد. مساله اصلی كشور ما كماكان آماج دیرینه مردم، گذار از استبداد فردی، استقرار یك دولت مدرن و دمكراتیك و نفی حكومت دینی است.

آیا ما ملت از قبای دوختة رژیم بر پیکرمان ناخرسندیم؟

این تصور شایع در میان بسیاری از ایرانیان كه گویا قدرت سیاسی هیچ نقشی در شكل‌گیری فرهنگ و تبعات آن ندارد نیز تصوری از پایه بی اساس است. دل خوش كردن به اینكه ایران و فرهنگ ایرانی اصالت خاص و تغییر ناپذیر دارد، عدم درك مفهوم زمان از یكسو و نقش اساسی قدرت سیاسی از سوی دیگر است.

منفردین و سیاست اتمیزه نسخه‌ای برای بی‌اثری و رشد نظامهای استبدادی

مات شدن بسیاری از نیروهای سیاسی در بیرون به سبب درگیری نزدیک‌شان با بازی‌های سیاسی درون رژیم بود که کنترلی برآن نداشتند و ندارند و امید است دیگر چنین اشتباهی نکنند.

سبزتر نمی‌شود

جمهوری اسلامی از روزی که حکومت را در ایران بدست گرفته است با عملکردهای همواره غلط خود چه در اداره داخلی کشور و چه در سیاست خارجی، به بهترین وجه چهره واقعی و بی‌ماسک خود را به دنیا نشان داده است و هیچ فرصتی را برای انزجار بیشتر جهانیان از خود به هدر نداده است.

ایران در مرکز رویدادهای جهان و بی اثری ما

به نظر می‌رسد که ملت ایران باتجربه‌های یکصد سال گذشته، به این نتیجه رسیده باشد که دمکراسی و برقراری ارادة ملی، تنها گزینشی است که می‌تواند تضمینی برای رسیدن به هدف‌های ملی را ارایه دهد. این شرایط ایران را آماده پذیرش مردم‌سالاری کرده است. در این راه تنها عامل مهم برای پیروزی، عزم ملت است. کشورهای دمکرات یاور ملت ایران در این مبارزه هستند و نه عامل تعیین کننده.

برنامه انرژی اتمی ایران شگردی در راستای حفظ نظام و بحران‌آفرینی در عرصه سیاست خارجی، منافع و مصالح ملی کشورمان

راهی را كه سردمداران حکومت اسلامی در رابطه با برنامه انرژی اتمی در برابر آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و غرب در پیش‌ گرفته‌اند، نه بخاطر دفاع از منافع، مصالح و امنیت ملی كشور ماست، بلكه تنها در خدمت به نظامی است كه در 26 سال گذشته كشور ما را در جهان، به انزوای سیاسی كشانده و این ادعای آنان یعنی استفاده صلح‌آمیز از انرژی اتمی برای تولید نیرو برای این نسل و نسل‌های آینده، دروغ و ترفندی بیش نیست،

صد سال کشاکش با تجدد ـ پیوند گسستنی دین و فرهنگ و هویت ـ فصل هفتم ـ بخش اول

برای آدمیان و جامعه‌ها هیچ چیز دشوارتر از فرونهادن عادت‌ها و ارزش‌های دیرپای سده‌ها و هزاره‌ها نیست. نه تنها می‌باید چیزهای بیشمار تازه آموخت که آسان نیست، بلکه به درجاتی آموخته‌های پیشین را نفی کرد که برای بسیاری به معنی نفی خویشتن است.

پارلمان‌ به‌ روایت‌ پارلمان‌ ـ (نقد و تكمله‌ای‌ بر كتاب‌: مجلس‌ اول‌ و نهادهای‌ مشروطیت‌)

بعد از چاپ‌ كتاب‌ «مجلس‌ اول‌ و نهادهای‌ مشروطیت‌»، در بخش‌ پیوست‌ كه‌ شامل‌ مجموعه ‌مصوبات‌ دورة‌ اول‌ قانونگذاری‌ در ایران‌ است‌، اشكالاتی‌ پیش آمده‌اند كه‌ لازم‌ است‌ با اعتراف‌ به‌سهل‌انگاری‌ و بی‌توجهی‌ من‌ به‌ این‌ مسائل‌، موارد آن‌ را برای‌ حفظ‌ اصالت‌ اسناد آن‌ دورة‌ تاریخی‌ و مهم‌، به‌ خوانندگان‌ اطلاع‌ دهم‌؛ جای‌ دارد از دوستانی‌ كه‌ با مطالعة‌ دقیق‌ كتاب‌، صمیمانه‌ این‌ موارد را به‌ من‌گوشزد كردند، تشكر كنم‌.