اعتراف

ف. ع
ایران

اعتراف

وحی ات را شنیدم
در تاریكی سلول انفرادی
در فشار بازوان ِ سیمانی چهار دیوار
در سیاهی هرزه ِشبِ شهوت كه تنگ در آغوشم گرفت
حق با هیچ كسی نیست
با زندگی ست
این رهایی ست سخن نیست
گوش هایت را برای روز مبادا نگه دار
این رهایی ست سخن نیست