موقعیتی خطرناک و ضرورت شکستن مرزهای خودی و غیرخودی

وظیفه و رسالت تاریخی لیبرالیسم سیاسی تنها به «برقراری» دمکراسی ختم نمی‌شود، .... در پیشرفته‌ترین دمکراسی‌ها نیز وجود لیبرالهایی لازم است که قاطعانه از حقوق شهروندی دفاع کنند، نگذارند دولتها به بهانه حفظ امنیت، سیستم مراقبت فراگیر پلیسی را برقرار کنند، لیبرالهایی که از حقوق اقلیتها پاسداری کنند، مدافع آزادی بیان باشند و در یک کلام، در برابر تعرض دائمی قدرت به حوزه مدنی بایستند. در این عرصه‌ها، اشتراک و همراهی گسترده همه نیروهای دمکرات ضروری است....

در ایران امروز دو جبهه بیشتر وجود ندارد. جبهه آزادی و جبهه استبداد

به نظر من ما در کشور دو جبهه بیشتر نداریم ، جبهه آزادی و جبهه استبداد. این دو جبهه را باید بدرستی بشناسیم و ..... در واقع یک مداد پاک کن برداریم و سایر خطوط را پاک کنیم و کمرنگ کنیم و تنها و تنها یک خط را پررنگ کنیم و آنهم خط بین آزادی و استبداداست.

آزادی اقتصادی ملموس‌ترین شکل آزادی فردی

سوسیالیسم بدیل نظام بازار نیست. همچنانکه جام‌زهر جایگزینی برای یک لیوان آب زندگی‌بخش نیست. آنچه در ایدئولوژی سوسیالیستی ارزشمند است برخی آرمان‌های والای انسان دوستانه است مانند؛ مبارزه با فقر، نفی استثمار و ستمگری و خلاصه ایجاد جامعه مرفه برای همگان. مخالفت با مالکیت خصوصی بخشی از ارزشهای به جا مانده از جوامع قبیله‌ای اولیه است که در آنها قوام و دوام جامعه در گرو ارزشهای جمع‌گرایانه و مالکیت عمومی ابزار تولید است.

ائتلاف گسترده برای صلح!

• من امکانات برای حرکتی واقعاً نوین برای صلح را میبینم و پیشنهاد من این است که از این امکانات، استفاده شود. صلح، همه چیز نیست اما بدون صلح، هیچ چیز دیگری نیست. برای صلح، باید بسیاری از ملاحظات سیاسی را کنار گذاشت. ما که از آمریکا و جمهوری اسلامی میخواهیم برای صلح، از خط قرمزهایی که خود کشیدهاند، عبور کنند، باید نشان دهیم خود نیز آمادگی چنین کاری را داریم ...

همکاری آزادیخواهان در رفع خطر حمله به ایران ـ راهگشای همکاریهای کلان

اتفاقا چون فکر می کنم همکاری های سیاسی حول آزادی های سیاسی و حقوق بشر و نیز همکاری در زمینه رفع خطر، می توانند زمینه ساز و راهگشای همکاری های وسیع تر و کلان باشند، در پیشنهاد خود به کنگره سازمان و در رابطه با موضوع رفع خطر حمله نظامی، روی همکاری تاکید کرده ام.

صلحی در خدمت دمکراسی ـ نگاهی به طرح پیشنهادی سهراب مبشری

شمار کشتگان جنگ، هر چه هم بالا، دربرابر کشتگان پس از آن در آشوب های سرتاسری؛ در پاکشوئی های قومی که از هم اکنون خط و نشان هایش را می کشند و در ترور های گسترده که اسباب دست هر روزی افراد و گروه های مسلح بیشمار خواهد بود؛ و در جنگ های کوچک و بزرگ مرزی و احتمالا فرامرزی در شمار نخواهد آمد. بیست و هشت سال حکومت آخوند و اوباش و بازاری (از بدترین گونه آن)، شیرازه کشور را از هم گسسته است. در فضای نیهیلیستی انباشته از کینه و بیزاری و انتقامجوئی، آلوده به بینوائی پردامنه توده های بی بهره ای که ریخت و پاش های نوکیسگان را می بینند همه چیز می تواند روی دهد. نمی توان انتظار تکرار انقلاب اسلامی را داشت. این بار ازهم پاشیدن دستگاه حکومتی حتا در کوتاه مدت باغارت و کشتن و سوختن همراه خواهد بود.

میثاق مشتزک برای صلح ـ مخالفت با حمله نظامی و مخالفت با جمهوری اسلامی و سیاست های آن

همه نیروی های دگرگون خواه ایرانی ناگزیر خواهند بود تعیین تکلیف کنند که می خواهند به نوعی و با همه اما و اگرها، در کنار جامعه جهانی علیه جمهوری اسلامی قرارگیرند یا به نوعی در کنار جمهوری اسلامی علیه جامعه جهانی. آنان که مسائل جهانی، قدرت های جهانی و بویژه ایالات متحده آمریکا را با نگاهی ماهیت گرایانه و ایدئولوژیک می نگرند و نه از منظر منافع ملی که هشیاری نسبت به همه اغراض سلطه طلبانه را نیز می طلبد، استعداد فراوانی دارند که درعمل، به میل و یا علیرغم میل خود، در کنار رژیم جمهوری اسلامی قرار گیرند.

چالش ها و تناقضات درونی جمهوریخواهی

باید تغییرات مثبتی را که در ده سال اخیر در داخل کشور در این زمینه بوجود آمده است مورد توجه قرار داد. امروز فعالین سیاسی اجتماعی این امکان را دارند که در چهارچوب معینی علنا نظرات خود را در مخالفت با نیرو و حتی سیستم حاکم ابراز دارند. ..... امروز کم نیستند کسانی که رسما و علنا خود را جمهوریخواه و سکولار مینامند، بدون آنکه امکان فعالیت اجتماعی خود را از دست دهند. کم نیستند فعالانی در خارج از کشور که به ایران سفر میکنند و با مشکل جدی هم مواجه نمیشوند.

دمکراسی فقط با به قدرت رسیدن دمکراتها تأمین می شود

اگر تغییر و تحولات آینده ایران در مسیر تغییر رژیم و به سود دمکراتها پیش برود، آنها نه تنها جنبه روشن و مثبت تغییر، بلکه از هم اکنون باید خطرات احتمالی را نیز پیش بینی کرده و خود را برای مقابله با آنها آماده سازند. این وظیفه آنهاست تا جایی که می توانند از بروز خطرهای احتمالی جلوگیری و یا در صورت بروز آنها را خنثی کنند. احزاب مستقل، رسانه های آزاد و تشکل های صنفی و مردمی می توانند بهترین و پایدارترین پشتیبان آنها در از سر گذراندن خطرات احتمالی در دوره گذار باشند.

عدالت اجتماعی مفهومی در چارچوب آزادی

دشواری «تغییر» وقتی است که ما در موقعیت انسان ایرانی و چپ لنینیست که آکنده از «خودداشته»هائیست متفاوت با جنس زمان، یعنی متفاوت با هستی شناختی و انسان شناختی مدرنیته، می خواهیم خود را در طراز سوسیال ـ دمکراتیک متحول کنیم! از این زوایه نگاه، آن «تغییر» مورد نظر معنایی موسع پیدا می کند و همانگونه که در بخش نخست گفتگو عرض کردم، تحولی است در مقیاس فرهنگ، در مقیاس نوع نگاه، در مقیاس هایی که بنیادین هستند و از انسان تعریف تازه ای بدست می دهند در خورد انسان شهروند جهان معاصر. اگر من گفته و می گویم که «ضرورت تغییر و دیگر شدن» چپ، در گروی بارور ساختن «عناصر حیاتمند و بالنده» از یکسو و «از میان بردن عناصر بازدارنده و سپری شده و مرده» از سوی دیگرست، از زاویه ی این نگاه موسع به «تغییر» است.