آنگاه که موسوی خود را “بد” می خواند

آنگاه که موسوی دربیانیه 18 متواضعانه خود را “بد” می خواند ایمان می آورم که او سیاستمداری است که می تواند سکاندار کشتی جنبش سبز به سوی آزادی باشد

دلنشین ترین بخش بیانیه شماره 18 موسوی که امروز منتشر شد برای من این بخش است :”طبیعی است که متن پیشنهادی نتواند پاسخگوی همه سلیقه ها و مطالبات باشد. دلگرمی این همراه کوچک برای این معضل، راه حلی بود که تعدادی از رای دهندگان در آستانه انتخابات سال گذشته پیدا کردند. در زنجیره سبز میدان تجریش تا میدان راه آهن بودند کسانی که می گفتند میان بد و بدتر، بد را انتخاب می کنند و این انتخاب پیوستگی آن زنجیره محکم به‌یاد ماندنی را ممکن ساخت. اصلاح واقعی از همین تمیز و مسئولیت پذیری برای انتخاب این و یا آن شروع می شود”.

در این جمله پیامی نهفته است که سیاستمداران دغل هیچگاه بدان اشاره نمی کنند. وی این نکته را به رسمیت می شناسد که مردم به دلیل انتخاب محدودی که ناشی از تایید صلاحیت های کاندیداتوری ریاست جمهوری داشته اند تصمیم گرفتند از حق انتخاب خود استفاده کنند و چون نمی توانستند بهترین گزینه ها را داشته باشند، لذا همان ها را نیز که از فیلتر شورای نگهبان گذشته بودند به “بد” و “بدتر” تفکیک کرده و تصمیم گرفتند “بد” را برگزینند.

شاید برخی چنین تفسیر کنند که موسوی حال که در گود نشسته و در موضع اپوزیسیون قرار گرفته چنین حرف هایی را می زند اما در یکسال گذشته برای خیلی ها ثابت شده که این مرد به پولاد آبدیده ای بدل شده که اگر چه حتی در دوران نخست وزیریش بلاهای متعددی به سر مردم آمد، این قابلیت را دارد که از آنها درس بگیرد و دیر نیست روزی از آن گذشته و سکوت خود در مقابل جنایاتی که در آن دوران اتفاق افتاد نیز عذرخواهی کند. همین دیروز نامه مفصل و تاریخی که می توان آن را به مانیفست اصلاح طلبان پس از یکسال تجربه کودتای انتخاباتی تعبیر کرد توسط” تاج زاده” منتشر شد که در آن خالصانه نسبت به سکوت در مقابل کشتارها و برخوردهای خشن و پلیسی و سرکوب با نیروهای دگر اندیش و چپ گرا در دهه اول پیروزی انقلاب اعتراف شده بود.

حال که یک سال از سالگرد کودتای انتخاباتی گذشته قاطعانه ایمان می آورم که اگر این کودتا اتفاق نمی افتاد شاید جنبش سبز امید ما چنین به بلوغ سیاسی و تبادل اندیشه نمی پرداخت که در این یک سال پرداخته است. این یک سال اگرچه پر هزینه بود و خانواده های بسیاری را داغدار و رنجدیده کرد اما به اندازه یک دهه در پیشبرد جنبش آزادیخواهی ملت ایران اثر داشت و اطمینان باید داشت که در پی چنین چالش هایی است که می توان از تجربه های گذشته درس گرفت. اگر اصلاح طلبان خود این مسیر زندان و شکنجه و غل و زنجیر و تهدید و ارعاب و اعتراف ها و تهمت های ناروا را در این حد گسترده در یک سال گذشته تجربه نمی کردند، به آسانی نمی توانستند به این نتیجه برسند که تمامیت خواهان چه بر سر توده ای ها و چریک های فدایی و سلطنت طلبان و کردها و بلوچ ها و …. و همه قومیت ها و همه دگراندیشان آوردند.

این تجربه تاریخی موجب پختگی اصلاح طلبی در ایران شده، در یک سال گذشته تمامیت خواهان آنچنان درگیر حفظ امنیت بوده اند که فرصت نداشته اند حتی مبانی نظری تفکرات خود را مرور کنند و از همین رو عملا چون غریقی شده اند که برای نجات از این موج سهمگین دریای آگاهی به هر تخته پاره ای چنگ می اندازند تا حیات خویش را برای لحظاتی چند هم که شده تداوم بخشند.

از نظر بسیاری از آنان که تجربه گذشته را دارند تمامیت خواهی چه آنگاه که حاکم باشی و چه آنگاه که خارج از حاکمیت قرار داشته باشی محکوم است و مردم و جوانان به خصوص در این ساله به خوبی درک کردند که تمامیت خواهان؛ خواه از لوس آنجلس و اروپا و ایران فارغ از آنکه خود را در پشت مذهب یا هر تفکر و مرام دیگری پنهان کرده باشند، جز به منافع خویش نمی اندیشند و خیال برقراری جامعه ای دموکراتیک و آزاد را در سر نمی پرورانند.

منبع: http://aimscan.wordpress.com/