اعتراض به اعدامها جلوه ای از همبستگی و استواری درونی مبارزه

مبارزه در سراسر ایران به خاطر آزادی و حقوق بشر است. این مبارزه ملی است و منحصر به تیره خاصی نیست. از سوی دیگر نظام اسلامی تلاش می کند که تا آنجا که می تواند یکپارچگی مبارزه را از بین برده و آن را بخشی و پراکنده کند، تا پیروزی در هر بخش آسان تر میسر شود.

تلاش ـ در ميان کسانی که در چند روز گذشته اعدام شده اند و همچنين در ليست بيست و هفت نفری که طبق اعلام رسمی رژيم اسلامی احکام اعدامشان در شرف اجراست، تعداد بيشتری از جوانان کرد هم ميهنمان هستند، کسانی که توسط رژيم به بهانه شرکت دراعتراضات چند ماه گذشته دستگير شده اند. به موازات روش اصلی سرکوب هر حرکت و اعتراضی، رژيم هر از چندگاهی توان سرکوبگری خود را در منطقه ای از ايران متمرکز می کند، تا مدتی در سيستان و بلوچستان، پيش از آن در تبريز و آذربايجان و حال در دور جديد سرکوب و خونريزی نوبت به کردستان رسيده است. نتيجه چنين سياستی تا کنون چه بوده است؟


فرهاد یزدی ـ نفس اعدام عملی است نکوهیده. در رژیم جمهوری اسلامی این عمل به ویژه بسیار نکوهیده است زیرا اعتمادی میان رابطه جرم و مجازات وجود ندارد. احکام صادره فاقد مبانی حقوقی است و آرای صادره گزینشی است. اعدام در جمهوری اسلامی یکی از وسایل سرکوب و ایجاد وحشت در میان جامعه است که انسان های چندی بدون دلیل جان خود را در راه ادامه ی حکومت رژیم از دست می دهند. چنین به نظر می رسد که موج اعدام با نزدیک تر شدن 22 خرداد آغاز گردیده باشد. چندی پیش دونفر را در رابطه با وقایع شیراز و اکنون پنج نفر را در رابطه با کردستان اعدام کرده اند. معلوم نیست که فردا چند نفر دیگر و در کجا و در چه رابطه ای اعدام خواهند شد. این بسته به برآورد خطر وسیله ی حکومت دارد.
همان طور که فرمودید، نظام اسلامی اعدام ها را در منطقه های مرزی ایران که از نظر زبانی و یا قومی در اقلیت هستند متمرکز کرده است. این عمل نتیجه ای به جز سست کردن هر چه بیش تر همبستگی ملی نداشته است. آنهم در موقعی که همبستگی ملی ایران را پس از سی و اندی سال حکومت این رژیم به شدت آسیب پذیر کرده است. این گونه اعمال نه تنها در طبیعت خود عملی است غیر انسانی بلکه همزمان وضعیت اجتماعی و سیاسی را از آنچه که هست به شدت وخیم تر کرده و مخالفان رژیم را به سوی رادیکاليزه شدن و به ویژه در مناطق مرزی که از امکانات بیش تری در اين زمينه برخوردار می باشند، می راند.


تلاش ـ در بيانيه های اعتراضی از سوی بسياری از سازمانها، احزاب و شخصيت ها به موج اعدامهای اخير، همچنين موجی از نگرانی شديد نسبت به اين اعدامها ديده می شود. چرا وابستگی های قومی جوانان اعدامی کشورمان برانگيزنده نگرانی های بيشتريست؟


فرهاد یزدی ـ این گونه اعمال دلخراش سبب تشدید اختلافات قومی و توجیه کسانی است که نسبت به ظلمی که بر اقوام ایران می رود پی می فشارند و سبب آن را تنها خون آشامی و سیاست های ضد ایرانی نظام ندانسته بلکه در پس آن برنامه ریزی قوم فارس بر علیه دیگر تیره های ایرانی دانسته اند. با وخیم شدن رابطه با جمهوری اسلامی، قدرت های خارجی به این گونه تصورات دامن می زنند. اما واقعیت این است که نظام اسلامی با هر کس که در برابرش ایستادگی کند، بسته به موقعیت داخلی خود، با خشونت و درنده خویی مقابله می کند. از این نظر تفاوتی میان تیره های ایرانی وجود ندارد.


تلاش ـ طبق گزارشات و تصاوير منتشر شده در سايت های خبری ايرانی، در حال حاضر در اعتراض به اعدام ها بسياری از شهرهای کردستان ايران در وضعيت اعتصاب بسر می برند. ضمن حمايت های سراسری از اين اعتصابات، اما بسياری از شخصيت ها وسازمانهای سياسی تنها ماندن کرستان در اين اقدام را درخور هشدار می دانند، چرا؟


فرهاد یزدی ـ تنها ماندن کردستان در این مورد نشان ضعف شدید همبستگی ملی و موفقیت جمهوری اسلامی خواهد بود. خون جوانان وطن همگی به یک اندازه عزیز و با ارزش است. مبارزه در راه آزادی و حقوق بشر، مبارزه ایست ملی و نمی باید منطقه ای گردد. تنها ماندن کردستان را باید به عنوان موفقیتی برای نظام اسلامی به شمار آورد که در این مرحله از مبارزه برای جنبش سبز بسسیار گران تمام می شود. البته باید توجه داشت که در برخی از مواقع تاکنون اعتراض به اعدام ها اعتصاب به همراه نیاورده است. به عنوان نمونه در مورد دو جوان که در رابطه با وقایع شیراز اعدام شدند. در سال 1367هم که تعداد بسیاری در زندان های ایران اعدام شدند، اعتصاب عمومی در نگرفت. اما در مورد اعدام اين پنج نفر از جوانان بخشی از کشور به شدت انزجار خود را نشان داد که جلوه ايست از استواری و همبستگی مبارزه.


تلاش ـ مسلماً از کردها يا مردم هر منطقه ای از کشورمان نمی توان انتظار داشت که در مقابله عليه رژيم کنونی که سراپا بيگانه با منافع و خواستهای ملت است، دست از مبارزات خود بکشند يا تنها منتظر حمايت ديگران بمانند. اما چرا نبايد اجازه داد که کردها يا هم ميهنانمان در هر نقطه ای از کشور، به ويژه در مناطق قومی در مبارزه خود عليه رژيم اسلامی، احساس تنهائی بنمايند؟ به عبارت ديگر چرا برقراری پيوند ميان مبارزات عليه رژيم در مناطق مختلف با هم و با مبارزات سراسری کشورمان اهميت دارد؟


فرهاد یزدی ـ باید توجه کرد که مبارزه در سراسر ایران به خاطر آزادی و حقوق بشر است. این مبارزه ملی است و منحصر به تیره خاصی نیست. از سوی دیگر نظام اسلامی تلاش می کند که تا آنجا که می تواند یکپارچگی مبارزه را از بین برده و آن را بخشی و پراکنده کند، تا پیروزی در هر بخش آسان تر میسر شود. مبارزه ملت ایران، یک کنش میهنی است و همه مردم در سراسر میهن یک هدف و یک آرمان را طلب می کنند و اجازه نخواهند داد که جمهوری اسلامی با اینگونه تقسیم بندی های واهی هم وطنان ایرانی را به دسته ها و گروه ها تجزیه نمایند. همه باید باور کنیم که درد ما یکی است و داروی ما یکی.


تلاش ـ از همان آغاز برآمدن جنبش سبز، ملاحظات طرفداران و سرآن اين جنبش در اجتناب از اقدامات تندروانه و همراه با خشونت برای پرهيز از خونريزی، کاملاً آشکار بوده، تا حدی که مسالمت جوئی و خشونت گريزی مشخصه ی جنبش سبز و معرف آن شده است. اما در اين مدت تعداد زندانيان، شکنجه شدگان، کشته شدگان دائماً روبه افزايش بوده و موج اعدام های جمعی نيز اين روزها ابعاد گسترده ای بخود گرفته است. حال پرسش اين است که آيا ادامه محافظه کاری و ملاحظات طرفداران جنبش سبز عملاً زمينه بيشتری به رژيم در پيشبرد سياست سرکوب خود نداده و تأثيرگزار بودن آن را در پراکنده ساختن مبارزات نشان نداده است؟


فرهاد یزدی ـ این یک مبارزه صلح آمیز مدنی بر علیه رژیم نا مشروع اسلامی بوده است. البته نوع و شکل مبارزه همیشه به یک طرف بستگی ندارد و تعیین کننده آن دو طرف در گیر هستند. از این رو اگر مبارزه تا کنون به آرامش و بدون خشونت از جانب ملت بوده است، دلیلی در دست نیست که در آینده نیز در برابر خشونت نظام، ملت دست به خشونت نخواهند زد. نظام اسلامی دانسته و یا ندانسته مبارزه را به سوی رادیکالیسم سوق می دهد و مبارزان را وادار به زیرزمینی شدن می نماید.
با سیاست های جدیدی که نظام اسلامی در مساله ی هسته ای در پیش گرفته، چنین به نظر می رسد که رژیم در تلاش برای کاستن از تنش با غرب می باشد تا با دست بازتر به سرکوب داخلی بپردازد. هرچند در مساله ی هسته ای با توافقی که با ترکیه و برزیل به دست آمده، رژیم اسلامی چندان امتیازی به غرب نداده است، اما در مقایسه با آنچه حتا تا چند هفته پیش نیز آمادگی پذيرش آن را نداشت امتیازاتی را داده است. با تشدید برخورد در داخل و موج اعدام و با نزدیک شدن 22 خرداد سال روز انتخابات پوشالی این امکان که سرکوب در داخل ابعاد بیش تری به خود گيرد، ممکن به نظر می رسد. به تبع آن باید انتظار داشت که پاسخ ملت نیز مناسب رفتار نظام باشد.


تلاش ـ با سپاس از شما