بیا بیارا سپیده ها را

من از شمار ِ شکوفه هایم / من از تبار ِ ترنّم گلُ / بیا بیارا سپیده ها را / که جان ِ ما را جوانه، سبز ست.

ستاره، امشب مگر چه خوانده ست؟
که خیمه ها بر خیال ِ من زد
سرود ِ سر سبز ِ ارغوانم


کجای جانم پُر از نسیم ست؟
که گوش ِ پرهوش ِ چشمه سارم
زلال ِ زیبای ِ آن چمن را
در ازدحام ِ سحر شنیده ست.


دریغ ِ دنباله دار ِ دل را
اگر چو زخمی به سینه دارم
نمی توانم در ین بهاری
که سر برآورده از زمستان
شکفتن ِ شعر ِ شاخه ها را
به هر نفس، در قفس نخوانم.


من از شمار ِ شکوفه هایم
من از تبار ِ ترنّم گلُ
بیا بیارا سپیده ها را
که جان ِ ما را جوانه، سبز ست.


غمت مباد ای گلوی مستان!
به سربلندی ِ این گلستان
ببین تپشهای دلنشینم
که تا چنینم ترانه، سبز ست.


ستاره، امشب ترا صدا زد
ترا که از جنس ِ آبهایی
بیا بیفشان دوباره ما را
که در صدایت زمانه، سبز ست.

Reza.maghsadi@gmx.de