ایران زمین در اشغال

با تأملی از سر عقلانیت و بدور از حب و بغض عقیدتی به کشورمان، تا فرصت از دست نرفته، فعالانه ایرانمان را در یکپارچگی تاریخی آن و با تنوعات فرهنگی و اقلیمی اش در هر آنچه از دستمان برمی آید پاس داریم.

سرزمین من، ایران در طول تاریخی به درازای سه هزاره ای، هر از گاهی مورد تهاجم قرار گرفته است؛ ایران زمین از رهگذر موقعیت جغرافیایی که دارد در میان متجاوزانی که به خود دیده، سه بار از سوی اعراب بادیه نشین و بی فرهنگ، زخم های ماندگاری پذیرفته است:
تهاجم اول زمانی بود که اعراب در پی گسترش باورهای دینی خود و در واقع به طمع دستیابی به ثروت ملی ایرانیان، از مشکلات داخلی ایران زمین و بخصوص درهم آمیختگی سیاست و دیانت، استفاده کرده و با کشتارهای جمعی، این سرزمین را به تصرف خود درآوردند؛ تهاجم دوم اعراب در زمان صفویه به وقوع پیوست که در تکمیل تهاجم اول، آموزه های عربی با کشتارهایی که در مناطقی با شیعگری رخداد، با آخوند های وارد شده از سرزمین های عربی (بعلبک و حله و...) به فرهنگ و جامعه ایرانی تزریق شدند؛ تهاجم سوم اعراب در بیست و نه سال پیش انجام گرفت که خرافه های دینی و فلکلوریک حزب اللهی و جمکرانی، چرخ های تازه به جریان افتاده نوسازی ایران را زمینگیر کرد و بر دایره تجاوزات دینی و سیاسی ایران از طرف اعراب تکمله ای گذاشت؛ (نگاهی به محل تولد برخی از مسئولین جمهوری اسلامی شاهدی بر این استمرار متجاوزانه است.) در این هر سه تجاوز، هدف شعور، منش، فرهنگ و تمامی هستی ایرانیان بوده است؛ تهاجمی که اکنون در یک پیمان نانوشته و یا نوشته میان حماقت مفسدانه مسئولین داخلی و منافع نامشروع بیگانگان بر پاره کردن ایران زمین، چشم دوخته و بی باکانه و غیر مسئولانه به طرف تجزیه ایران شتاب گرفته اند.
در این سناریو ضد ملی و ضد ایرانی، اهتمام بر این قرار گرفته که از داخل، منابع طبیعی و ثروت ملی ایرانیان در فسادهای حکومتی به یغما برده شود و در خارج، با دست و دهان عده ای به ظاهر معارض، بر جداسازی قومی و ایجاد اختلافات ملی پرداخته و سخن از ملتهای ایرانی بگویند.
بر آگاهان مسائل سیاسی و تاریخی واضح و روشن است که مساله قومیت در ایران، یک رویداد نامیمون سیاسی کاران بوده و تاریخ این سرزمین از هرگونه برخورد قومی و جدایخواهی اقوام ایرانی که هر کدام خودشان را با تمامیت ایران تعریف می کنند، ساخته و پرداخته دشمنان خارجی و احمقان داخلی است که تأمین منافع ضدانسانی خود را در پراکنده ساختن ایران و ایرانی قرار داده اند؛ مدتی است که زمزمه های محفلی در داخل حاکمیت و بیرون کشور در رابطه با حقوق قومی، به ابراز نظرات علنی تبدیل شده و در آشفته بازاری که حکومت ملایان بر فرهنگ و جامعه ایرانی تحمیل کرده اند، سخن فدرالیسم و خودمختاری های محلی برنشانده سیاست کاران و پاندازان سیاسی شده است.
شنیدن این سخنان، ایرانستان سازی را به ذهن متبادر می کند که آخرین پادشاه پهلوی در آخرین روزهای حکومتش از آن سخن گفت و بر اجرای آن هشدار داد؛ آن سخن در غوغاهای احساسی و بی شعور سیاسیان به چیزی گرفته نشد و اکنون که مقسمان کشور، بر دور قربانی خویش نشسته و بر سر تقسیم ایران چانه زنی می کنند، واقعیت آن سخن واقعبینانه، در میان اشتباهات آن پادشاه، بیش از پیش خود را می نمایاند.
اکنون کنکره بین المللی آذربایجانیها در ینگه دنیا از محرومیت خلق آذری سخن می گویند. دموکراتهای کردستانی که تا دهه های پیشین، خون خود را فدای ایران زمین می کردند، به بازیهای سیاسی غلتیده و در برپایی کردستان دموکراتیک هلهله می کنند. متعصبین قومگرای عرب که در اقتدار حاکمیت دهه های پایانی سلسه پهلوی، دم فروبسته و در واپسمانده ترین کشورهای عربی، مشق جدایی تمرین می کردند، امروزه به واسطه بی لیاقتی حاکمیت و سیاستهای گریز از مرکز عمدی آنان، کوس استقلال می زنند. تکه ای دیگر از سرزمین مان در منطقه باستانی سیستان، که اکنون بلوچستانش هم می خوانند، از جدایی خلق بلوچ می گویند و این داستان در دیگر مناطق قومی هم سربرآورده است.
این همه را به تأکید می نویسم، ضعف و نالایقی حاکمیت بسان دیگر تهاجمات خارجیان تدارک دیده و سیاست بین المللی که منافعش در از هم دریده شدن ایران زمین از کوهسارهای آذربایجان تا کناره های خلیج فارس و از اروند رود تا دریای خزر، در بازی جدید تعریف شده است، فرصت را مغتنم شمرده و با مویه بر نابرابریهای اجتماعی – که به حق در ایران به همراه دیگر نابرابرها جریان دارند- و استفاده ابزاری از آنها، آتش بیار معرکه از بین بردن یکپارچگی ایران شده است. با تأملی از سر عقلانیت و بدور از حب و بغض عقیدتی به کشورمان، تا فرصت از دست نرفته، فعالانه ایرانمان را در یکپارچگی تاریخی آن و با تنوعات فرهنگی و اقلیمی اش در هر آنچه از دستمان برمی آید پاس داریم.